Åžeytan’ın hilesi ve Zeus – dinisitem – dini sitelerim – dini sohbet – sohbet01 – eskidiyar sohbet
Åžeytan, ÅŸeytanlığını yapabilmek için, insanların zihnine girebilmek için kendine hep bir yol arayıp bula gelmiÅŸtir…
Bir zamanlar…, Allah’tan sakınan, gece gündüz ibadet eden birçok kimse vardı.
Onlar Allah’ı sever, Allah’da onları severdi. Allah onların dualarını geri çevirmezdi.
Allah’ın bu sevdiÄŸi seçkin kullarını insanlarda sever ve sayardı.
Tabi ÅŸeytan da vardı. Ama Åžeytan’ın iÅŸi zordu. Ä°nsanoÄŸlunun ayağını kaydırmak zordu. Bu salih kullar yoluna engeller koyuyor, doluya koyuyor almıyor, boÅŸa koyuyor almıyor du. Åžeytanlık bayağı zordu, acınacak hali vardı Ä°blis’in oÄŸlunun.
Ama ÅŸeytan bu durur mu? Durmaz tabi… Düşündü düşündü, yılları düşünmekle geçti ve bir gün fırsatını buldu.
Bu Allah dostları, halk tecelli edip vefat etmeye baÅŸlayınca, Åžeytan balkarki engeller kalkmaya baÅŸlamıış, halkın içine girebiliyor. O da her fırsatta onların içine girmiÅŸ ve her fırsatta onlara Allah dostlarını hatırlatmaya baÅŸlamış…
- Şunu, şunu nasıl bilirdiniz?
- Allah Allah. SorduÄŸun soruya bak. Nasıl bileceÄŸiz? Onlar Allah’a çok baÄŸlıydılar. Duaları geri çevrilmezdi.
- Onlara ne kadar üzülüyorsunuz?
- Çok çok.. Tarifi mümkün değil.
- Öyleyse onları görmek isterdiniz değil mi?
- Hemde nasıl!
- Niçin onlara hergün bakmıyorsunuz?
- Ne demek istiyorsun? Hiç mümkün olabilir mi? Onlar vefat ettiler, aramızdan ayrıldılar.
- Siz de onların resimlerine bakın!
Åžeytan’ın bu sözleri halkın beÄŸenisini toplar.
Bunun üzerine o salih insanların resimlerini yaparlar ve hergün o resimlere bakmaya baÅŸlarlar böylece ayrılık özlemlerini giderirler…
Zamanla resimlerden heykellere geçerler…
Bunları evlerine ve mabetlerine kadar her yere koyarlar…
Resim ve heykelleri ilk yapan bu insanlar Allah’a ibadet ediyorlar. O’na ortak koÅŸmuyorlardı.
Bu heykellerin taştan yapıldığını, yarar ve zararı olmadığını biliyorlar, ancak gene de saygı gösteriyorlardı.
Gittikçe heykeller çoğaldı. Heykellerin çoğalmasıyla saygıda çoğaldı.
Heykellere saygı ve bağlılık gösterisinde bulunmak moda oldu. Öyle olduki, salih bir kimse vefat edince, hemen heykelini yapmak bir görev haline geldi.
Nesiller geldi nesiller gitti.
Çocuklar torunlar babalarının ve dedelerinin heykellere tavırların görmüş, onların önünde başlarını eğdiklerini, saygı duruşunda bulunduklarını görmüşlerdi.
Boynuz kulağı geçer misali, çocuklar saygıda babalarınıda geçtiler, secde etmeye, ihtiyaçlarını heykellerden istemeye başladılar.
Bu arada heykeller için kurban kesmelerde başlamıştı.
Sonunda heykeller putlaÅŸtı. Ä°nsanların ihtiyaçlarını gideren tanrılar olarak kabul görmeye baÅŸladı. Ä°badet artık onlaraydı. Åžeytan’ın tuzağına düşülmüştü.
…ve sonraları tanrılaÅŸtırılan Zeus bile Hz. Ä°dris’in Atina’ya Tevhid inancını tebliÄŸ etmesi ve halkı çok tanrıcılığın parçaladığı ahlâkî yozlaÅŸmadan kurtarması için gönderdiÄŸi valiydi.
Kaynak: Batı’nın DoÄŸu’ya Borcu, Ali Bulaç, Zaman Gazetesi, 17 Nisan 2006
Yorum Yapin